همین چند فراز عرفه برای امروزمان کافی نیست؟

همین چند فراز عرفه برای امروزمان کافی نیست؟

خدایا! مرا ترسان خویش قرار ده، بدان سان که انگار می بینمت. مرا آن گونه حیامند کن، که گویی حضور عزیزت را احساس می کنم. خدایا! مرا با تقوای خودت، سعادتمند گردان؛ و با مرکب نافرمانی ات، به وادی شقاوت و بدبختی ام مکشان. در قضایت، خیرم را بخواه؛ و در قَدَرت، برکاتت را بر من فرو ریز.

 

گرچه دعای عرافه سراسر سرشار از معارف بلند عرفانی است، اما شاید اصرار و شوق به پایان رساندن دعا، مانع تعمق و تفکر کافی در هر فراز آن شود.

به قول آیت‌الله فاطمی‌نیا: «این ثواب پدر بعضی از مردم را درآورده است. بزرگان ما می‌گفتند برای انسان‌شدن بخوانید، ثواب خودش خواهد آمد! در مضامین‌ دعای عرفه دقت کنید که بسیار زیباست.»

 

در ادامه، فرازهایی از دعای عرفه ی حضرت حسین علیه السلام ، ترجمه ی سید مهدی شجاعی می آید که شاید تعمق در همین چند فراز عرفه برای امروزمان کافی باشد!

 

اَللّهُمَّ اجْعَلْنى اَخْشاکَ کَانّى اَراکَ وَاَسْعِدْنى بِتَقویکَ وَلا تُشْقِنى بِمَعْصِیَتِکَ  وَخِرْلى فى قَضآئِکَ وَبارِکْ لى فى قَدَرِکَ


خدایا! مرا ترسان خویش قرار ده، بدان سان که انگار می بینمت. مرا آن گونه حیامند کن، که گویی حضور عزیزت را احساس می کنم. خدایا! مرا با تقوای خودت، سعادتمند گردان؛ و با مرکب نافرمانی ات، به وادی شقاوت و بدبختی ام مکشان. در قضایت، خیرم را بخواه؛ و در قَدَرت، برکاتت را بر من فرو ریز.


حَتّى لا اءُحِبَّ تَعْجیلَ ما اَخَّرْتَ وَلا تَاْخیرَ ما عَجَّلْتَ

تا آنجا که تأخیر را در تعجیل های تو، و تعجیل را در تاخیرهای تو نپسندم. آنچه را که پیش می اندازی، دلم هوای تاخیرش را نکند؛ و آنچه را که باز پس می نهی، مرا به شکوه و گلایه نکشاند.


اَللّهُمَّ ما اَخافُ فَاکْفِنى وَما اَحْذَرُ فَقِنى وَفى نَفْسى وَدینى فَاحْرُسْنى وَفى سَفَرى فَاحْفَظْنى وَفى اَهْلى وَمالى فَاخْلُفْنى

خداوندا! در آن چه می ترسم، تو کفایتم کن و از آنچه می پرهیزم، تو نگهدارم باش! جان و دینم را تو حراست کن! و سفرها و هجرت هایم را، در پوشش حفاظت خویش قرار ده؛ و خان و مان و مال و جانم را، تو کفالت کن!


وَفیما رَزَقْتَنى فَبارِکْ لى وَفى نَفْسى فَذَلِّلْنى وَفى اَعْیُنِ النّاسِ فَعَظِّمْنى وَمِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَالاِْنْسِ فَسَلِّمْنى وَبِذُنُوبى فَلا تَفْضَحْنى وَبِسَریرَتى فَلا تُخْزِنى وَبِعَمَلى فَلا تَبْتَلِنى وَنِعَمَکَ فَلا تَسْلُبْنى وَاِلى غَیْرِکَ فَلا تَکِلْنى

روزی ام را برکت ببخش! و مرا نزد خودم، ذلیل کن و در چشم مردم عزّّّّت ببخش! و از شر جن و انس، سلامتم بدار! و با گناهانم، رسوایم نکن! و با باطنم؛ خوارم مساز! و با رفتارم، به وادی ابتلایم مینداز! نعمات خویش را از من دریغ مکن؛ و مرا به غیر خودت وامگذار!


اِلهى اِلى مَنْ تَکِلُنى اِلى قَریبٍ فَیَقْطَعُنى اَمْ اِلى بَعیدٍ فَیَتَجَهَّمُنى اَمْ اِلَى الْمُسْتَضْعَفینَ لى وَاَنْتَ رَبّى وَمَلیکُ اَمْرى

خدایا! به که واگذارم می کنی؟ به سوی که می فرستی ام؟ به سوی آشنایان و نزدیکان، تا از من ببّرند و روی بگردانند؟ یا به سوی غریبگان، تا گره در ابرو بیفکنند و مرا از خویش برانند؟ یا به سوی آنان که، ضعف مرا می خواهند و خواری ام را طلب می کنند؟ من به سوی دیگران دست دراز کنم؟ در حالی که خدای من تویی؛ و تویی کارساز و زمامدار من.


اَشْکُو اِلَیْکَ غُرْبَتى وَبُعْدَ دارى وَهَوانى عَلى مَنْ مَلَّکْتَهُ اَمْرى اِلهى فَلا تُحْلِلْ عَلَىَّ غَضَبَکَ فَاِنْ لَمْ تَکُنْ غَضِبْتَ عَلَىَّ فَلا اُبالى سِواکَ

من شکوه از غربت و تنهایی و دوری ام را، به دامن تو می ریزم، و در آستان تو می گریم؛ و شکایت کارگزاران را، به درگاه تو می آورم. پس تو فقط، روی غضبت را به من منمایان؛ و خشمت را بر من فرو مریز که باک من، تنها از خشم توست و از هیچ کس، جز تو نیست.


ای آنکه در ازای ناسپاسی من، محرومم نکرد و تدارک حرمان ندید! خطاهای من گسترش یافت، ولی رسوایم نساخت. گناهانم عظیم شد، ولی آبرویم را نبرد. لغزشهایم فزونی گرفت، و او پرده حیئیتم را ندرید. مرا غرقه در نافرمانی خویش دید، ولی شهره بدنامی ام نکرد. ای آنکه بر سواد معاصی من، قلم ستر کشید و پرده آبرویم را، به گناه فاحش ندرید!


یا مَنْ حَفِظَنى فى صِغَرى یا مَنْ رَزَقَنى فى کِبَرى یا مَنْ اَیادیهِ عِنْدى لا تُحْصى وَنِعَمُهُ لا تُجازى

ای آنکه در کودکی، نگاهم داشت و در بزرگی، روزی ام داد! ای آنکه یاوری ها و کمک هایش برای من، در حساب نمی گنجد و  نعمتهایش، به هیچ وسیله جبران نمی شود.

 

/ 1 نظر / 25 بازدید

قال رسوالله(ص): گناهکارترین فرد در عرفات کسی است که از آنجا باز گردد.در حالی که گمان می برد آمرزیده نخواهد شد. بحارالانوار ج ۹۹ ص ۲۴۸ مقام معظم رهبری: باید به خدای متعال توکل نمائید و تقوای الهی را هم از او بخواهید در دعای مبارک امام حسین(ع) در روز عرفه می خوانید"با تقوای خودت مرا خوشبخت کن. با معصیت خودت مرا بد بخت نکن.باید از خدا تقوای الهی را خواست.(۰۷/۱۲/۱۳۸۰)